Er is geen weegschaal voor verdriet…

Er bestaat geen weegschaal voor verdriet

Er is bestaat geen weegschaal voor verdriet. En ook geen meetlint.

Elke pijn is verschillend en iedere omstandigheid is anders. Toch lijkt het soms alsof er een soort strijd ontstaat om aan te geven dat het ene verlies zwaarder is dan het andere. In kracht of in duur.

Wie zijn wij om voor een ander te bepalen dat zijn of haar verdriet minder zwaar is of zal zijn na verloop van tijd?

Ik heb in mijn vak helaas vaak tenenkrommende uitspraken gehoord. Van ‘Je bent nog jong, er ligt nog een toekomst voor je open en je hebt tenminste nog een kind van hem’ of ‘Je man was ziek, jullie hebben in ieder geval nog afscheid kunnen nemen’ tot ‘Jullie hadden toch maar een latrelatie’.

Ongeschreven regels

Er blijken ongeschreven regels in onze maatschappij over hoelang en in welke mate je mag rouwen.

Misschien wel één van de grootste dooddoeners in uitspraken: ‘Als het eerste jaar maar voorbij is’. Alsof het tweede jaar minder zwaar zou zijn. Neem Kerst, Oud & Nieuw of een verjaardag, juist het tweede jaar blijkt dan zoveel zwaarder dan het eerste. Bij een ‘nieuw’ verlies staat immers iedereen stil en is er volop aandacht en begrip. In het tweede jaar kan de pijn van het – voor de omgeving inmiddels – ‘oude’ gemis, echter zoveel meer voelbaar zijn.

De meeste mensen vinden dat – als alle seizoenen er overheen zijn gegaan – het wel een keertje klaar moet zijn. Komt het verdriet op onverwachte momenten naar boven -soms zelfs vele jaren later- dan kun je vaak niet meer rekenen op meeleven.

Geschreven regels

Ook het begrip ‘niet-erkend verdriet’ benadrukt dat er in onze samenleving zelfs geschreven regels bestaan die nauwgezet aangeven wie, wanneer, waar, hoe, hoelang & voor wie we mogen rouwen. We vinden deze regels terug in de arbeidsvoorwaarden.

Zo krijgt een personeelslid vier dagen verlof bij het overlijden van de ouders, partner of zijn of haar kind, en twee dagen bij het verlies van grootouders, broer, zus of kleinkind.

Deze regels weerspiegelen dat onze samenleving bepaalt wie wettig recht krijgt om te rouwen en hoelang. Deze ‘rouwregels’ zijn volledig gericht op familierelaties en alleen deze relaties genieten sociale erkenning.

Val je buiten deze regels? Dan heb je als het ware geen recht op verdriet.

Bijvoorbeeld bij het verlies van een ‘niet erkende relatie’ zoals een ex-man of minnares.

Ook verliezen als abortus of adoptie beschouwen we als ‘maatschappelijk niet betekenisvol’.

Het verdriet rondom het afstaan van een kind of beëindigen van een zwangerschap wordt hiermee vaak zwaar onderschat.

Een miskraam of sterfte van een kind bij geboorte is in de ogen van onze maatschappij vaak een ‘minder ingrijpend verlies’, omdat de ouders het kind nauwelijks hebben gekend.

Verliezen we ons volwassen kind?  Dan staat zijn of haar gezin centraal als rechthebbende op verdriet. Toen een moeder de opmerking maakte dat het in de uitvaartviering van haar zoon uitsluitend over zijn vrouw en kinderen ging, kreeg ze te horen dat hij toch niet meer thuis woonde. Alsof hij dan niet meer haar zoon zou zijn.

Vanuit mijn eigen verlieservaring heb ik geleerd dat ieder op zijn eigen manier rouwt. In zwaarte en in lengte. Ook ik heb helaas oordelen ervaren. Er is geen goed of slecht in een rouwproces.

Iedereen heeft het recht om te rouwen op zijn of haar eigen manier. Zonder oordeel. Zonder weegschaal of meetlint. Rouwen heeft vele gezichten, het meest waardevolle wat we elkaar kunnen geven is ruimte.

Wat zijn uw ervaringen met rouwen ? U mag ze met ons delen in een reactie.

Henriëtte

Keurmerk Persoonlijke Uitvaart

AAN DE NABESTAANDEN,
waar wij een afscheid voor hebben mogen verzorgen.

Hoewel het gewoonlijk onze taak is als uitvaartonderneming nabestaanden te ondersteunen, hebben wij nu 100% dankzij jullie steun het Keurmerk Persoonlijke Uitvaart mogen ontvangen.

Wauw. Wat een bijzonder mooi, dankbaar en trots moment!

Eerlijk is eerlijk. Ik zou per direct stoppen met dit werk, als ik geen beslissingen meer zou mogen nemen vanuit het hart. Als ik mij zou moeten houden aan taaie regels van hogere hand. Als er nul ruimte zou zijn voor denken buiten de geijkte paden. Vastgeroest hokjes-denken is immers niet meer dan een bodem voor beperkingen. En zijn het niet juist de mogelijkheden, de aandacht en de details die zorgen voor een persoonlijk afscheid? Wat ons betreft wel. Dan kun je en wil je niet terug naar geasfalteerde wegen vol protocollen, maar stap je met liefde en overtuiging van alle voorgevormde routes af.

Natuurlijk handel je conform wettelijke bepalingen en voer je een uitvaart uit zoals het ‘hoort’. Dat is de basis. Daar zou je altijd al van uit mogen gaan wanneer je het afscheid van een dierbare in handen legt van een uitvaartonderneming. De meerwaarde zit echter niet in regels maar lees je tussen de regels door. Dat gaat op gevoel. Daar is helemaal geen uniform draaiboek voor.

Jullie, als nabestaanden zijn daarbij ons meest waardevolle kompas. Zo bepalen we richting. Zo vormen we een pad. Samen. Om eenmalig te bewandelen. Voor één afscheid. Zonder lege zinnen, loze woorden en standaard teksten, maar gevuld met karakter en kleur. Tot in de puntjes. Persoonlijk, liefdevol & eigentijds.

Dank jullie wel voor jullie vertrouwen, openheid en steun.

Henriëtte

keurmerk

keurmerk 2

Prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar

Prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar ???

 

Velen van ons herkennen het wel, het bijna op automatische piloot, avondje kaartjes schrijven. Een knap staaltje productiewerk, met in het meest keurige handschrift ‘Prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar!’, even sierlijk ondertekenen, in het handgeschreven envelopje schuiven, feestelijk zegeltje er op en met een tevreden gevoel richting brievenbus. Zo, de kerstgroet is de deur uit richting alle dierbaren. Toch even aan elkaar denken deze dagen met een gezellig kaartje. Voelt fijn.

Maar voor wie voelt het fijn?

Prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar, zijn woorden die zo gemakkelijk uit onze mond en pen rollen, maar zijn ook woorden die pijnlijk kunnen zijn. Wat als iemand verdriet heeft om een dierbare die er niet meer is? Verdriet om het gemis eindigt immers niet na een jaar, ook niet na twee of drie jaar. De scherpe kantjes gaan er misschien wel iets van af, maar het gemis zal er altijd zijn. Zeker met de feestdagen. Hoe goed bedoeld ook, een standaard kerstgroet op de deurmat kan voor iemand die een dierbare erg mist en niet in een feeststemming is, erg kil aanvoelen en meer kwaad doen dan goed.

Daarom wil ik met jullie graag even stilstaan bij mensen die iemand missen of in verdrietige omstandigheden verkeren. Zij moeten zich door deze dagen heen worstelen. Een kaartje met een persoonlijke boodschap, een hart onder de riem, zal veel betekenen voor de ontvanger. Het hoeven geen grote indrukwekkende woorden te zijn. Een kleine en eenvoudige ‘ik denk aan je, zeker nu’ of elke andere boodschap vanuit het gevoel zal hartverwarmend zijn. Verdriet kunnen we niet wegnemen helaas, maar we kunnen het misschien wel een beetje draaglijker maken.

Eén zonnestraal is voldoende om het donker te verlichten . . .